İzmir siyaseti uzun zamandır böylesine net ve ilkeli bir duruşa hasretti. 31 Mart’ta halk iradesiyle İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na seçilen Cemil Tugay, daha görevinin ilk haftalarında bir “sakin dönem” bile yaşayamadı. Devraldığı belediye; borç yükü altında, liyakatten uzak kadrolarla şişirilmiş, iş üretmeyen bir yapıdaydı. Ama o şikâyet etmedi. “Ben bunun için geldim” dedi.

Hemen tasarruf tedbirlerini devreye aldı, hem de merkezi yönetimin enflasyonist baskısına ve kaynak kesintilerine rağmen. Maaş yükü belediye bütçesini ezmişken, geçmişte yapılan dengesiz TİS sözleşmeleriyle karşı karşıya kaldı. O grevler, yürüyüşler, sosyal medya linçleri… Bir yandan işçiyle, bir yandan hükümetle, bir yandan da kendi partisinin sessizliğiyle uğraştı.

Ama Cemil Tugay pes etmedi. Çünkü onun için başkanlık bir “makam” değil, halkın alın terine sahip çıkmaktı. Körfezdeki balık ölümlerini üzerine yıkmaya çalıştılar; bilim insanlarını topladı, panele dönüştürdü. Büyük kanal projesini hızlandırdı. Yangınlar İzmir’i kasıp kavururken, “Biz uçak alalım” dedi, merkezi idare izin vermedi. Yine yılmadı.

Şimdi de kooperatif soruşturmasında “ihbarcı” gibi gösterilmeye çalışılıyor. Soruşturmanın içeriği ve adaleti konuşulmazken, hedefte yine Cemil Tugay var. Çünkü sistem, alışılmışın dışındaki bu karakteri hazmedemiyor. Siyasetçi dediğin alışveriş yapar, menfaat korur, hesap kitap peşinde koşar. Ama Tugay öyle değil. Onun için politika bir halk hizmetidir. İşte bu yüzden rahatsız ediyor.

İzmir’e gerçekten sahip çıkan Başkan: Cemil Tugay

İzmir, bu şehre gerçekten sahip çıkan bir belediye başkanına kavuştu. Ve bugün ona sahip çıkma zamanıdır. Onu yalnız bırakmak sadece bir kişiye değil, tüm İzmir’in geleceğine haksızlıktır. Çünkü Cemil Tugay, sadece bir başkan değil; kirlenmiş siyaset çamurunda bile temiz kalabilen nadir insanlardan biri. Ve bu şehir ona çok şey borçlu olacak.