Türk futbolunun unutulmaz isimlerinden Cevad Prekazi’nin 8 Kasım’da hayatını kaybetmesi, yalnızca Galatasaray camiasında değil, eski Yugoslav futbolunun yetiştirdiği yıldızlar arasında da derin üzüntü yarattı. Prekazi’nin uzun yıllara dayanan dostu, Galatasaray’ın efsane kalecisi Zoran Simoviç de acısını sosyal medya hesabından paylaştı.

İki eski takım arkadaşının sarı-kırmızılı formayla aynı karede yer aldığı fotoğrafı yayımlayan Simoviç, dostuna şu sözlerle veda etti:

“Kardeşim ve dostum, aziz hatıran önünde saygıyla eğiliyorum… Huzur içinde uyu.”

Kısa ama anlamlı mesaj, yalnızca bir takım arkadaşına duyulan üzüntüyü değil, yıllar boyunca aynı sahaları, aynı sevinçleri ve aynı mücadeleleri paylaşmış iki futbolcunun dostluğunu da hatırlattı.

Dostlukları Galatasaray’dan Önce Başladı

Zoran Simoviç ile Cevad Prekazi’nin yolları ilk kez İstanbul’da kesişmedi. İki futbolcu, eski Yugoslavya’nın köklü kulüplerinden Hajduk Split’te birlikte forma giydi. Simoviç kaleyi korurken Prekazi orta sahadaki yeteneğiyle dikkat çekiyordu.

1984 yılında Galatasaray’a transfer olan Simoviç, bir yıl sonra eski takım arkadaşının da sarı-kırmızılı formayı giymesini sağlayan isim oldu.

O dönemde Galatasaray’ın transfer gündeminde başka futbolcular bulunuyordu. Ancak transfer görüşmelerinden sonuç alınamayınca Simoviç, yöneticilere Hajduk Split’ten tanıdığı Cevad Prekazi’yi önerdi.

Bu öneri, Galatasaray tarihinin en önemli transferlerinden birine dönüştü.

“Galatasaray’da Oynamak İster misin?”

Prekazi, yıllar sonra Galatasaray’ın resmi yayın organına verdiği röportajda Türkiye’ye transferinin perde arkasını anlatmıştı.

ABD’deki salon futbolu macerasından döndüğü sırada kendisini Zoran Simoviç’in aradığını söyleyen Prekazi, eski arkadaşının Galatasaray’da oynayıp oynamak istemediğini sorduğunu belirtmişti.

Prekazi’nin bu teklife olumlu yaklaşmasının ardından Galatasaray yöneticileriyle görüşmeler başladı. Teknik direktör Jupp Derwall’in de beğenisini kazanan futbolcu, 1985 yılında sarı-kırmızılı kulübe katıldı.

Böylece Yugoslavya’da başlayan arkadaşlık, İstanbul’da Galatasaray tarihine geçecek bir ortaklığa dönüştü.

14 Yıllık Hasretin Sona Erdiği Günleri Birlikte Yaşadılar

Simoviç ve Prekazi, Galatasaray’ın 1980’li yılların ikinci yarısında yeniden yükselişe geçtiği dönemin en önemli isimleri arasında yer aldı.

Sarı-kırmızılı takımın 1986-1987 sezonunda 14 yıllık şampiyonluk hasretine son vermesinde her iki futbolcunun da büyük payı vardı. Simoviç kaledeki güven veren performansıyla, Prekazi ise sol ayağı, oyun zekâsı ve duran toplardaki ustalığıyla taraftarların gönlünde taht kurdu.

Bir sezon sonra gelen ikinci şampiyonluğun ardından Galatasaray, 1988-1989 sezonunda Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası’nda yarı finale kadar yükseldi.

Prekazi’nin Monaco karşısında uzak mesafeden attığı unutulmaz frikik golü, o dönemin simge anlarından biri oldu. Simoviç ise Avrupa karşılaşmalarındaki kurtarışlarıyla Galatasaray tarihinin efsane kalecileri arasındaki yerini pekiştirdi.

Yugoslavya’dan İstanbul’a uzanan iki futbolcunun birlikteliği, Galatasaray’ın Avrupa’da adını duyurduğu yılların da önemli bir parçasıydı.

Bir Fotoğrafa Sığan Yıllar

Simoviç’in paylaştığı fotoğrafta, Galatasaray formasıyla gülümseyen Prekazi’nin hemen önünde efsane kaleci yer alıyor.

Arka plandaki tribünler, futbolcuların üzerindeki eski formalar ve yılların izini taşıyan görüntü, sarı-kırmızılı taraftarlar için unutulmaz bir dönemin hatırası niteliğinde.

Yıllar önce aynı fotoğraf karesinde gülümseyen iki dosttan biri artık hayatta değil.

Simoviç’in veda mesajını anlamlı kılan da belki bu. Çünkü Prekazi, onun için yalnızca birlikte şampiyonluklar yaşadığı bir futbolcu değildi. Aynı zamanda eski ülkesinden tanıdığı, İstanbul’a gelmesine öncülük ettiği ve kariyerinin en önemli yıllarını birlikte geçirdiği bir dostuydu.

Futbol tarihine başarılarıyla geçen iki isimden geriye bugün sayısız hatıra, unutulmaz maçlar ve sarı-kırmızılı tribünlerin hafızasında yaşamaya devam eden bir dostluk kaldı.

Zoran Simoviç’in birkaç kelimelik vedası ise o uzun hikâyenin en hüzünlü satırı oldu: “Kardeşim ve dostum… Huzur içinde uyu.”