“Hayat hatırattır, unutursan ölürsün.” diye bir cümle duymuştum bir yerlerde, anımsıyorum.

Hayat hatıradır. Biriktire biriktire gidersin hatıraları.

Boşluğa bakacak, bir nefes alacak, kurcalanır kafandaki anılar. Kimisi Reşadiye altını gibi değerli, kimisi gelişmemiş ülkelerin para birimi gibi kâğıt yığını…

Farkına varıp hatırlamasa da insanoğlu, ilk hatıra ilk acıdır bence.

Ebenin attığı şaplak değildir o acı.

O güvenli keseden çıkınca, mecburen aldığın o ilk nefeste acı dolar göğsüne ve başlar minik insan acı ile tecrübesine.

Oradan ilk sermayeyi koyar insan cebine. Birikmeye başlar hatıra ve tecrübeleri.

Seni var edecek ve sana yazılan kitabın son kelimesine kadar seni götürecek o acı bir tecrübe ile alınan o ilk nefes ve kitap bitince verilecek o son nefes…

Çok uzun bir hayat bile sürsen, iki nefes arası kadar bir süre.

Bir o kadar kısa, bir ömür kadar uzun.

O nefesi terbiye etmekle geçecek ömür.

O nefes, seni var eden o ilk nefes ile dolacak olan akciğerlerinle başlayacaksın. O nefes ile büyüyeceksin.

Koşup nefes nefese kalacaksın.

Korkuyla nefesin içine kaçacak.

Nefes aldığının farkında olmadan geçecek iş hayatı.

Birini göreceksin, nefesin kesilecek.

Birini gömeceksin, nefesin gidecek.

Bir ömür, bir nefes.

Ama o nefse hükmedemezsen…

İşte o zaman nefs, yani nefis devreye girecek.

Nefsine hâkim olmadan yaşamayı tercih edersen;

Merada otlayan bir koyun,

Avcıdan kaçan bir ceylan,

Avını kovalayan bir aslan,

Ağaca sarılan bir koaladan hiçbir farkın kalmayacak.

Esir hayatı yaşayacaksın.

Nefsine, nefesine esir.

Ne diyordu üstad, “Yolcu” türküsünde:

“İnsandan doğanlar insan olurlar,
Hayvandan doğanlar hayvan olurlar.”

Seçim senin.

Nefesin ile sadece hayatını mı idame ettireceksin?

Sınav…

Yoksa nefsini bilip yaşamını yönlendiren benliği, koyun gibi mi yöneteceksin; yoksa terbiye edip varoluş özüne mi ineceksin?

Meradaki otu mu düşüneceksin,

o otu yetiştireni mi?

Nefesini tutamazsın.

Peki ya nefsini?

Nefesini tutmayı beceren denizde derine dalar.

Nefsini tutmayı bilen âlemin en derinine dalar.

Nefesini terbiye eden menziline koşar.

Nefsini terbiye eden menzilden koşar.

Nefesini sonsuza kadar tutamazsın.

Yenemezsin.

Peki ya nefsini?

Onu yenersen?

Kendini yenersin.

Egonu yenersin.

İçindeki hayvanı yenersin.

Nefs-i emmâreyi yenersin.

Mutmain olursun.

Kendini yenersen?

Dünyayı yenersin.