Bir gün bir kapıdan, son defa çıkacağını bilmeden çıkacaksın. Bir daha o kapıyı sana kim açacak? Geri girebilecek misin?
Uzaklar her zaman insana tatlı gelir. Hep umut vadeder. Orada bir huzur vardır. Herkes arkanda kalır. Oradaki pencerelerde aynalar vardır; gün batımında altın gibi parlarlar. “Gel” der sana, “gel…”
İçin içine sığmaz. Merak, heyecan, yaşanacak güzel anılar, yeni başlangıçlar, umutlar, hayaller…
Anlamlandırma çabasıyla ilk adımı atarsın. Sandığın kadar zor olmaz aslında. Uzaklaştıkça ferahlık hissedersin. Kurallar yoktur; yeni kuralları sen yazarsın. Kendini hür hissedersin. Dur diyen, müdahale eden kimse yoktur artık hayatında. Binbir hevesle ilerlersin.
İlerledikçe o ferahlık yerini tereddüde bırakır. Dur diyen yoktur ama adımların temkinli bir yürüyüşe döner. Hür kalma duygusunun yerini yalnızlık korkusu alır. Acabalar ve soru işaretleri dolar kafanın içine. Sorumluluklar ve mesuliyetler içinde uyanmaya başlar. Sorgulamalar ise cabasıdır.
Uzaktan izlediğin manzaranın heyecanı bir yandan seni sürüklemeye devam ederken ilerlersin. Uzaktan gördüklerinin, yaklaştıkça gerçeğiyle uzaktan yakından alakası olmadığını fark ettikçe için cız eder. Ama bozuntuya vermemen gerekir. İlk darbeyi alırsın.
İlerlemen gerekir. Aradığını henüz bulamazsın. O altın pencereli ev senin olacaktır.
Uzaktan neşe ve keyif saçan bir güruhla karşılaşırsın; aralarına karışmak istersin. Bir şekilde içlerine girersin. Artık onlar gibisin. İçine sinmez, kabullenemezsin ama onlarla da olmak istersin. Özgürsün.
Devam edersin. Artık sen yeni sensin nasıl olsa. O güruhtan bu cemiyete savrulurken hazımsızlıkların had safhaya varır. Seçimlerin başlar. Yavaş yavaş oradan sana yakın ve uygun olanları elersin.
Bu arada yolun başındaki sen değilsindir. Ama yeni sende de sen değilsindir. Yola devam ederken sana yakın birilerini ararsın.
Evet, artık yalnız değilsin. Bu yolda, yakın zamanda altın camları olan o eve ulaşacaksın. Yeni olamamış sen ve onlara benzeyen sen ile ilerleye ilerleye…
Artık vitrinin güzel; yeni senle mutlusun. Ama dışarıdan. Çevren de süper, göstermelik… Ve artık yeni evindesin.
Ama uzaktan çok güzel duran o ev…
Camları kirli, boyası dökük, bakımsız. Ama uzaktan güzel. Bu ev için mi çıkmıştın sen yola?
Kapının önünde, ufka, uzaklara bakarken bir pencere… Altın gibi parlıyor gün batımında. Bacasında duman tütüyor, bahçesi yemyeşil. Gözlerini kısarak daha dikkatli bakınca anlıyorsun…
Gerçekten altın camlı ev, o köprüleri yıkarak çıktığın, kurtulmak istediğin ama sen olarak olduğun o evmiş.
Artık her şey için çok geçtir. Geçmiştedir.
O uzaklar senin tuzağındır. Tuzaktır.
Uzaklar, olduğun yer değil, kaçtığın yerdir.
Olmaktan korktuğun yerdir.
Ama kalsan kalamaz, gitsen gidemezsin.
Şair der ya:
“Gitsen ayrılıktır ama kalırsan da çöl.”
Yumarsın gözünü de susar her şey.
Sustukça anlarsın olamayanları.
Ve diğer şairin dediği gibi, telaşlarını bitirirsen gitmek istediğin uzaklar işte o zaman başlar.


























