Bir yazar niye yazar?
Anlatmak için değil çoğu zaman. İçinde birikenleri başka türlü taşıyamadığı için. Kelimeler bazen bir tahliye, bazen de bir sığınaktır.
Şair kelimeleri yan yana dizmez yalnızca. Bazen iki kelimenin arasına bir ömürlük mesafe koyar. Okuyan o mesafeyi kendi yaşadıklarıyla doldurur. Müzisyen de aynı şeyi yedi notayla yapar. Nota sayısı sınırlıdır; insanın duygularının sınırı yoktur. Aynı melodi birini çocukluğuna, diğerini kaybettiği birine götürür.
Duymak, hissetmek, içselleştirmek… Asıl mesele buradadır.
Herkes aynı kelimeyi duyar, aynı şeyi hissetmez. Çünkü kelimeyi anlamlandıran, insanın kendi geçmişidir. Ve o geçmişin içinde gelecek saklıdır. Bir kelime insanı kırabilir, bir ömür bağlılık yaratabilir ya da geçmişi gömebilir.
Bir insanın yazdıklarını anlamak için sadece kelimelerini bilmek yetmez. O kelimelerin hangi yaşanmışlıklardan süzüldüğünü de bilmek gerekir. Bazı ağırlıkları yaşamadan da hissedebilir insan; çünkü bazı yaralar ortak hafızada saklıdır.
Anlam arayışı yüzyıllardır sürer. Hz. İbrahim’de başka bir siluetle, İbnü’l-Arabî’de bambaşka bir yolla… İnsan arar. Kimi bilinçle, kimi bilinçsizce. Kimi bir anlamı, kimi Yaratıcı’yı, kimi aşkı, kimi de yalnızca bir çıkış yolu arar. Ama her gerçek arayış kendinden yola çıkmalıdır. Önce kendini bulmalı, kendini bilmelidir insan.
Ahkâm kesmek, yargılamak, haset etmek kolaydır. Kolay insan, kendisinde olmayanı karşısında görünce tahammül edemez. Kendi eksikliğini başkasının varlığıyla tamamlamaya çalışır ve sonunda kendini zehirler.
Kendinden yola çıkan insan ise hep daha zorunu seçer. İnsan kalmaya çalışır. Gözüne baktığında seçersin onu. Zarar vermeden geçmek, doğaya dost, canlıya arkadaş, âcize liman olmak ister. Çünkü bilen insan, dünyanın öbür ucundaki acıyı da hisseder.
İyi insan, kendini bilen insandır.
Ve kendini bilen insan, üç kuruşluk hasetleri, iyi niyet emicileri kaldıramadığı için yazar, şiir yazar, müzik yapar. Acısını kaleme, dile, tele vurur. Yavuz Çetin’in “Yaşamak istemem artık aranızda” demesi de tam buraya düşer.
İnsan kendisini bulduğunda mı iyi olur, yoksa buldukça iyi kalabilmek için mi mücadele eder?
İyilik taşımak çoğu zaman acı çekmekten geçer.
Kötülüğe rağmen iyilik…
Bu kadar eğri arasında doğru kalmaya çalışmak…
Bu kadar yanlış hesapta doğruyu korumak…
Beyaz koyunların içinde kara koyun, sürünün içinde gri kurt olmak…
Ve bazen bu yalnızlık, duvar örmeyi de gerektirir.
Geçilmesine, aşılmasına ve zarar verilmesine izin vermemek. Kapı gerektiğinde kapanır. Herkese her zaman açık kalmak zorunda değildir insan. Çünkü iyi olmak, kendini savunmasız bırakmak değildir.
İstesem zarar veririm.
Ama tercih etmiyorum.
Belki de iyilik tam olarak burada başlar: İntikam alabilecek öfkeye sahipken onu seçmemekte, yapılanı unutmadan insan kalabilmekte…
Babamın bir sözü vardı:
“Sabır acıdır, çok acı. Zakkum zehir gibi ama onu aşarsan meyvesi bir o kadar tatlı olur.”
Gerçekten öyle.
Değişmiyor. Yüzyıllar önce Hayyam demişti:
“Karanlık aydınlıktan,
Yalan doğrudan kaçar.
Güneş yalnız da olsa,
Etrafa ışık saçar.
Üzülme, doğruların kaderidir yalnızlık.
Kargalar sürüyle, kartallar yalnız uçar.”


























