İyi niyetimin gasp edileli epey zaman oldu; peşinden koşmuyorum artık.
Umudumu yitirmedim. Hayaller umudu besliyor, umut da yaşama sevincine bir şeyler katıyor hâlâ.
Bu bir kaçış mı, insanın kendine kalan son cephesi mi, yoksa özgürlük alanı mı?
Belki hepsi.
Hayal kurmak, gerçeklerin perdelenmesinden daha güzel bir yer. Ütopya âlemi. Orada sorun yok, sorunlu alan yok. Sevdiklerin ve istediklerin yanında.
İyi niyet kapkaççıları ise toplumda ve yaşamda karşılaştığımız, kene gibi insanın iyi yanını emen, seni olduğundan başka birine dönüştüren güruhtur.
Dedim ya… iyi niyetimin gasp edildiği bayağı zaman oldu. Müge Anlı bile bulamaz.
Kaybede kaybede insan kendine sarılır.
Olması gereken o baba evi güveni, kapı eşiğine çıkıldığı anda parça parça gasp edilir yıllarca. Sonra insan, yolda biriken yaraların izleriyle yeniden kendi evine döner.
Sessiz, mağrur ve güvensiz kalanları toplum dışarıdan asabi, kibirli ve paranoyak diye yargılar. Sadece çerçevesiyle bakar.
Kayıplar, yangınlar, çalınan duygular, manipüle edilen hislerle farklı bir kabuk oluşur. O artık aynı insan değildir.
Sonrası kişiye göre değişir.
Kimi eski duygularının üzerine “niye, neden” sorularını yığar, depresyona sürüklenir.
Kimisi yaralarını madalya yapar, zırhını sağlam tutar. Eski yoktur. Zırh kırıldıkça daha kalınını temin eder.
Kimisi de kendini paslanmaya bırakır. Kalbi pas tutar, çürür gider.
Büyük çoğunluğumuz gece isyan eder, sabah ezanı hesaplaşmayı bitirir, işine gider.
Yeni bir gün, yeni bir hava, yeni umutlar, yeni hayaller.
Umudu bitirmemeli insan. Umut biterse yaşayan bir ölüden farkı kalmaz. Umutlar yarın içindir.
Bütün bu yaşananlardan sonra insan yeniden güvenmeyi mi öğrenmeli, yoksa güvenmeden de sevebilmeyi mi?
Burada herkes başka bir kapı açar.
Kimisi tokadı yer, diğer yanağını uzatır.
Kimisi kapıyı sonuna kadar açmaz; sadece küçük bir aralıktan ölçer, süzer, sonra açar.
Ama umut eden şüphe de eder. Temkini elden bırakmaz. Kontrol mekanizması sürekli devrededir.
Hayal kuran umut eder. Umudu için mücadele ederek yürür; ayağı aksasa, kolu sarılı olsa, eksik olsa da bir şekilde devam eder.
Einstein’ın dediği gibi: bisiklet sürüyorsan, dengede kalmak için pedal çevirmeye devam etmelisin.
Peki bütün bu yolculuğun sonunda insanın kendisinden alacağı nedir?
Deneyimli bir insan olmak. Kalbiyle mantığını ayırmış, duyguları körelmiş ve hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak bir insan olmak.
Her ne kadar hayal kuranlara Neyzen Tevfik sövmüş olsa da…
Her şey hayallerde güzeldir.


























