Zifiri karanlık bir yaz gecesi. Hava kupkuru; o kadar sıcak ki kuru ot ve toprak kokusu yayılıyor. Araba ile ilerlerken radyodan Nurettin Rençber’in tok sesi yankılanıyor:

Yürürüm
Gecede
Yanarım
Senin için of
Bilirim
Yine de
Sen asla dönmeyeceksin, of, of, of.

Karanlıkta yol kıvrılıp giderken az ileride, pat diye bir şey düşüyor yolun ortasına. Issız ıssız bir yol. Duruyorum. Arabanın farı yolu güç bela aydınlatıyor. İniyorum. Bir kuş çırpınıyor. Çırpınmasın diye birden atlayıp yakalıyorum. İri bir kuş. Çevirince bir çift altın sarısı göz bana bakıyor.

Kocaman, yuvarlak, altın sarısı bir göz ve içinde siyah bir göz bebeği. Müthiş bir güzellik.

Güvercin sanmıştım. Göz göze gelsek belki ilk anda almazdım bile.

Alıyorum. Az ileride tarlaya girince serbest bırakıyorum. Daha ileride bir ağaca konuyor. Rüya gibi resmen.

O büyülü gözlerle bakışmak, o an için acayip bir duygu kattı bana.

Ruhunu izleyen gözler karanlıkta parlar.

Canlıların dünyaya açılan kapısıdır bir çift göz. Bir çift göz ile başlar anılar. Görseldir aslında anılar. İlk tanıma ve tanımlama, dış dünyayı gözlerle başlar.

Göz bambaşka bir organdır. Kendi içerisinde bir sistemi olan, hislerini dışarıya yansıtan, yalan söyleyemeyen bir organ. Çok özel.

İletişim kurmanın diğer yolu göz temasıdır; ama her canlıda aynı değildir. Bir etçil ile otçulun gözleri daha farklıdır. Bazen kendimizde bulamadıklarımızı onlarda görürüz.

Bir kurdun gözünde özgürlük, bir kartalın gözünde ufukları görürüz. Atın gözü duygu yüklüdür. Ceylanın gözleri dillere destandır.

Gözleri beni benden alan bir yoldaşımda, saatlerce dalıp gidecek bir çift göz vardı. Biri kahverengi, biri mavi idi. Husky’m Bulut’un gözleri. Kahverengi gözünde cesaret, korku ve sınırsızlık; mavi gözünde ise sonsuzluk, gerçeküstü bir bakış. Deniz gibi derin, gökyüzü gibi ferah ve sonsuzdu. Onunla bakışmak, ayrı dünyalara bakmak gibiydi. Ayrı dünyalara açılan birer kapı… Ve o kapılardaki sevgi, cesaret, derinlik alırdı aklımı başımdan, bambaşka bir boyuta taşırdı.

Ama vedasında bana bakan gözlerden çekilen o ışık, sonsuza kadar içimden çekilen bir dostluğun kapanan kapısıydı.

Belki de o gözlerde kendimizde bir parçayı bulmaya çalışırız.

Sevgi ve nefret gözlerden başlar. Çünkü bazen bir bakışla severiz, bazen bir bakışla uzaklaşırız. Henüz tek kelime konuşmadan bir insan hakkında hüküm veririz.

Bir kartalın gözü, daha genç bir yetişkin iken sapsarı olur ve gözünde hiç leke olmazmış. Büyür, gelişir, olgunlaşır. Bir avda darbe alır kanadına. Bir şekilde hayatta kalır ve iyileşir. Sonra gözünde bir leke belirir. Böyle birkaç darbe daha aldıkça lekeler artarmış. Bir kartalın ne kadar darbe aldığı, gözündeki lekelerden belli olurmuş.

Böyle okumuştum; doğru mu, bir şey diyemem. Ama gözlerimle şunu gözlemledim:

İnsan da yaşadıkça değişir. Bazı darbeler bedeninde değil, bakışında iz bırakır.

Önceleri gülünce gözleri de güler. Zaman geçip hayatın darbeleri başladıkça önce gülüşler zayıflar. Kaybetmeye başladıkça yavaş yavaş gözlerdeki ışık solar. Sonra o ışık yavaş yavaş söner. Bakar, görür, güler… ama o ışık söndükten sonra bambaşka bir insan olur. Derin bakmaya başlar.

Bir insan ne kadar acı çekmişse, gülüşü ve bakışı da bir o kadar derin olur.

Ve kalan son ışık, son nefesle beraber gider sonsuza dek.